واژه های خیس

taranomebaran3 — Tue, 01 May 2012 00:02:06 GMT

من آبگیری در یک مکان ِ آرام هستم
من رو در رو،
با آسمان پهناور خوش و بش می کنم
من ستارگان و ماه مجلل را می شناسم
و نسیمی را که مواج گونه می دود
اما چرا همیشه برایم از دوردست
صدای زیبای دریا را می آورد؟

taranomebaran3 — Fri, 13 Apr 2012 01:29:52 GMT

آن روز که رفتی
به جای برگ
از درختان
برف می بارید
من
کنار رفتنت
خیره مانده بودم به دور
و نیمکت
سراسر برگ سفیدی بود
پُر از
خاطره ی نانوشته ی تو ..
اینک
تمام خیابان های شهر
زیر مجسمه ای
شبیه ِ من
به آخر می رسند !

taranomebaran3 — Fri, 09 Mar 2012 23:39:00 GMT

کلمات نمی‌توانند کوه‌ها را جا به جا کنند
حتی نمی‌توانند در خانه‌ام را باز کنند.
ولی وقتی تو از خانه رفته‌ای
در را به رویشان می‌گشایم
دنج گرمی برایشان می‌سازم
مثل پرنده‌های بی‌جانی که به پنجره برخورد کرده‌اند.
دیگر نه آن‌ها از آواز خواندن خسته می‌شوند
نه من از شنیدن آوازشان.

taranomebaran3 — Tue, 06 Mar 2012 00:27:40 GMT

هنوز بیاد می‌آوری
چطور در آن جشن بزرگ در باغی
که بوی چمن‌های تازه شسته شده را می‌داد
رقصیدیم و خندیدیم
شبی روشن از ستاره‌ها بود
ساده، همانطور که گفتی
مثل موزیک جوان بودیم
برای لحظه‌ایی جاودانه شدیم.

شالی که برایت خریدم
از ساتنِ صورتی و سبز
همان شالی که به چشمت زیبا می‌آمد
و می‌خواستی همیشه به گردنت باشد
کسی دیگر بوسیده،
در اتاق هتلی جا گذاشتی......

taranomebaran3 — Mon, 20 Feb 2012 00:46:53 GMT

باران وحشتناکی می‌بارید
ما در اتاق زیر شیروانی عشق‌بازی می‌کردیم
در پنجره‌ی بادامی آسمان
ابرهای ماه مارس جاری بودند.

دیوار‌های بی‌خستگی اتاق،
ارواحمان زیر نقاشی‌های گچی
مخفیانه در جهانی سنگی
می‌رقصیدند.

گفتی: «قراراست با بال‌ها بر تو فرود بیاید »
دیر یا زود کره‌ی زمین و کرات دیگر با هم فرو می‌بارند
«مهم نیست، لورلی. بهت گفته بودم»
پروازم با پرها فروبارید
دیگر نمی‌دانستم
که خانه‌ام را کجای دنیا رها کرده‌ام.
از پشت سر صدا می‌زدی
«بهم بگو، بهم بگو
کی‌خوشکل‌تره؟ مردم یا بارون؟»

باران وحشیانه می‌بارید
بارانی به تمامی هذیانی
و ما در اتاق زیر شیروانی عشق‌بازی می‌کردیم
آرزو داشتم که آن ماه مارس
هرگز به پایان نمی‌رسید.

taranomebaran3 — Fri, 27 Jan 2012 01:15:24 GMT

مقاومت با حرف‌های بزرگ شروع نمی‌شود
بلکه با کارهای کوچک
مانند خش‌خش آرام طوفان در باغچه
یا گربه‌ای که تلوتلو می‌خورد

مانند رودخانه‌های بزرگ
با سرچشمه‌ی کوچک
در دل جنگلی

مانند حریقی بزرگ
با همان کبریتی که
سیگاری را هم روشن می‌کند

مانند عشق در یک نگاه
و به دل نشستن صدایی که تو را جذب می‌کند

مقاومت با پرسشی از خود
آغاز می‌شود
و سپس همان سوال را از دیگری پرسیدن.

taranomebaran3 — Sat, 07 Jan 2012 00:33:00 GMT

بی هیچ ملاحظه ای، هیچ تاسفی، هیچ شرمی،
دیوارهایی به دورم ساخته اند، ضخیم و بلند.
و اکنون با حسی گس در اینجا می نشینم.
نمی توانم به چیزی دیگر فکر کنم: این سرنوشت ذهنم را تحلیل می برد -
که من بیرون، چه اندازه کار داشتم.
وقتی این دیوارها را می ساختند، چگونه ممکن بود متوجه نشوم!
اما هیچوقت از آنانی که می ساختند، حتی صدایی نشنیدم.
چه نامحسوس مرا از دنیای بیرون گسسته اند.

taranomebaran3 — Wed, 04 Jan 2012 00:34:47 GMT

قطره‌ خونی بر برف
همان تصويری‌است
که بيش از همه دوست می‌دارم.

در آن برهنه می‌کنم خود را
ابداع می‌کنم خود را
چشم پوشيده بر تعلیم نزاکت‌ و حیا
و هرچه بيرون اين خشونت است.

چنان لبخندی بی‌رحم و عبث
که پیشکش می‌شود به شکست‌خورده دشمنی .

يا وقتی می‌آيی،
دهانت هنوز نمناک است
و بی‌تفاوت،
نگاه می‌کنم که می‌گذری.

قطره‌ خونی بر برف
در خود فراهم کرده‌است
هر آن‌چه را که انتظار می‌کشم
خمیده بر زانوانم
در سربیِ این سکوت .

taranomebaran3 — Wed, 04 Jan 2012 00:28:21 GMT

قرمزی رنگ نیانداخته بیهوده بر دیوار
صبح پیدا شده اما آسمان پیدا نیست
گرته روشنی مرده برفی همه کارش آشوب
بر سر شیشه هر پنجره بگرفته قرار
من دلم سخت گرفته است
از این میهمان خانه مهمان کش روزش تاریک
که به جان هم نشناخته انداخته است
چند تن خواب آلود
چند تن ناهموار
چند تن نا هشیار

taranomebaran3 — Sat, 10 Dec 2011 00:47:00 GMT

کدامین لب ها را لب های من بوسیده اند، و کجا، و چرا
از یاد برده ام، و کدامین بازوان آرمیده اند
تا به صبح به زیر سر من؛ اما باران
امشب سرشار است از اشباح، که آهسته تقه می زنند و آه می کشند
به روی پنجره و سراپا گوش اَند برای پاسخی
و در قلبم دردی خاموش تیر می کشد
برای پسرکانی به یاد نیامدنی که دیگر بار
با خروشی در نیمه شب به من رو نمی کنند
بدینسان در زمستان، درختی تنها می ایستد
که هیچ نمی داند کدامین پرندگان ناپدید شده اند یک به یک
اما خوب می داند که شاخه هایش از پیش خاموش ترند
نمی توانم بگویم کدامین عشق ها آمده اند و رفته اند
فقط می دانم که زمستان سرودی جاری کرد در من
برای مدتی کوتاه، که دیگر سرودی در من جاری نیست